كدام ستاره گواه آغاز تو بود كه جراحت بال پرستو در اعتماد دستهايت التيام مي يافت و درخت ترس تبر را از ياد مي برد چه خوب بودي اي نازنين وقتي كنار دلتنگي ام مي نشستي چونان كبوتري بر شاخه هاي خالي پاييز و تمام نياز مرا به عشق با صلابتي شاعرانه عاشقانه آواز مي دادي آه چه خوب بودي اي نازنين ...

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط ميگه: تو ماله مني . عشق نمي پرسه اهل کجايي؟ فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني .عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟ فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته . عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه: هميشه با مني . عشق نمي پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

آسمان دلم ابری بود و کوزه ی دلم خالی

دعا کردم که ببارد تا کوزه پر از آب شود

و لبان تشنه عشق سیراب شود

اما از آسمان دلم تگرگ بارید

و کوزه شکست

از واژه ی دو وجه تکرار خسته ام

من بی رمقترین نفس این حوالیم

از بودن بر سر دار خسته ام

من با عبور ثانیه ها خرد می شوم

از حمل این جنازه ی هوشیار خسته ام

به خدااااا خسته ام  

خسته ام

بكذار كه لب فرو ببندم

با حالت كريه نامه نوشتم

در حال جنون قلم شكستم

واقعاَ سخته وقتي كه بخواهيم حرف دلمان را بنويسيم ولي از بس كه سكوت را بر بيان ترجيح داده بودم حرفام تبديل به بغض شده بود جنانكه داشت خفه ام مي كرد اما اين بار بر خودم جرآت دادم كه قلم.....

از عرش از میان حسینیه ی خدا

آمد صدای ناله ی حی علی العزا

جمع ملائکه همه گریان شدند و بعد

گفتند تسلیت بر ساعت خدا

جبریل بال خدمت خود را گشود و گفت

یا رب اجازه هست شوم فرش این عزا

آدم ز جنت آمد وناله کنان نشست

در بزم  استجابت بی قید هر دعا

او که هزار بار به ناله نشسته بود

یک یا حسین گفت و همان لحظه شد به پا

حسیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

من که خیلی دلم تنگشه

کربلا

کربلا

کربلا کربلا

این دل تنگم عقده ها دارد

......................................................

قربان چادر خاكيت مادر كه يادگار كوچه هست وسيلي ،

كه يادگار شرم مولاست،

مولاي دست بسته ، مولاي دلخسته ، كه يادگار گريه هاي زينب(س) است

 كه يادگار اشكهاي حسن(ع) ونگاه غمگين حسين(ع)

قربان چاد رخاكيت مادر

التماس دعا

چگونه فراموشت کنم تو را که قلم سبزم را به تو هديه کردم که حتي نوشته هايت همرنگ نوشته هايم باشند. پيشترها سبز را نمي شناختم. بهتر بگويم با سبز رفاقتي نداشتم. سبز را با تو شناختم و دلم مي خواهد که به ياد تو هميشه سبز بنويسم. دلت را به من بده. فکرت را به من بده. سرت را روي شانه هايم بگذار. بيا عطر کلماتت را ميان هم تقسيم کنيم

نمي نويسم .....

نمی نویسم....چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

زندگی کوتاه ترازآن است که به خصومت بگذرد وقلبها گرامی ترازآن هستندکه بشکنند فردا طلوع خواهد کرد حتی اگر نباشیم.